Poe! Wat een belevenis, mijn debuut op het Europees kampioenschap van de IFBB!

Het avontuur begon vrijdagochtend vroeg. Ik ben om vijf uur opgestaan die dag, zodat we om zes uur konden vertrekken richting Schiphol. Daar aangekomen werd langzamerhand het Nederlands team compleet, onder leiding van Walter van den Branden, Liona Bergmann en Marcel Honingh. Naast de atleten gingen ook de partners van een aantal van ons mee.

Voor dit EK zijn tijdens het NK van een maand geleden zes dames geselecteerd, waarvan je hier een foto ziet. Van links naar rechts zie je hier Saskia Salemink (1e plaats NK bodybuilding), Gisa ter Haar (2e plaats NK bodyfitness), mij (1e plaats NK bodyfitness), Debbie Keskin (5e plaats NK bodyfitness), Marjan Broersen (3e plaats NK bodyfitness) en Simone Buiting (1e plaats NK fitness-aerobics). Per klasse mogen er maximaal twee atleten ons land op het EK vertegenwoordigen. Vier van ons kwamen dus uit de bodyfitness klasse, maar dat was geen probleem, aangezien er op het EK verschillende lengteklasses zijn.

 

De planning was om via Praag naar Belgrado te vliegen. Beide vluchten duren zo'n anderhalf uur, hetgeen betekende dat we (inclusief overstappen en busreis) in de loop van de middag in ons hotel in Cacak zouden aankomen. Dan zouden we moeten inschrijven, waarna er dan genoeg tijd zou zijn voor de laatste voorbereidingen en genoeg rust voor de wedstrijd van de volgende dag. Dit liep echter ietsie anders...

Onze vlucht naar Praag steeg twee uur later op dan de bedoeling was, waardoor wij onze aansluiting in Praag misten. Daar aangekomen was het dus nog maar de vraag of we wel een vlucht naar Belgrado zouden kunnen krijgen. Helaas, een rechtstreekse vlucht was niet meer mogelijk die dag. Onze groep werd opgesplitst: Walter, Saskia, Simone en ik moesten via Italië naar Belgrado en de rest via Zwitserland. Ik moet toegeven dat ik op dat moment behoorlijk baalde. Niet zozeer vanwege het opsplitsen van de groep, maar meer omdat ik niet genoeg eten voor deze verlengde reis bij me had. Zoals jullie weten draait alles bij een wedstrijdvoorbereiding om voeding, vooral de laatste paar dagen.

Toen ik me eenmaal neergelegd had bij deze omstandigheden werd ik een stuk relaxter. Je kunt er toch niets meer aan veranderen, dus laten we er maar het beste van maken! Aangezien ons groepje van vier nog een aantal uur de tijd had voordat we naar Italië zouden vliegen, heb ik in de buurt van het vliegveld een supermarkt gevonden, waar ik onder andere een aantal pakken kipfilet heb gekocht. Ik kan je vertellen dat het nog niet meevalt om bijvoorbeeld ham en kipfilet te onderscheiden, wanneer de verpakkingen zijn bedrukt met enkel Tsjechische woorden en men daar geen woord Engels sprak! Nee, zelfs "chicken" was te moeilijk...

De vlucht naar Italië verliep vervolgens goed. Het uitzicht over de Alpen was schitterend! In Italië aangekomen werden we enthousiast begroet door het vliegveldpersoneel. Of dat wij toevallig aan sport deden? En wat voor sport dan? Ja, dat vonden die Italianen heel interessant!

De vlucht naar Belgrado verliep daarna qua tijdsplanning gelukkig goed, maar de turbulentie was goed te voelen in het kleine vliegtuig waar we in zaten! Gelukkig hielden Simone en ik elkaars hand vast om onze vliegangst de baas te worden! Haha. Na elf uur 's avond pas werden we herenigd met de rest van de groep op het vliegveld van Belgrado. Maar toen waren we er nog niet... De busreis die volgde duurde nog ruim drie uur. Uiteindelijk lagen we rond half vier op bed, terwijl we er om zeven uur weer uit moesten! Hier zie je een fotootje van onze groep, genomen vlak na de inschrijving van de volgende ochtend:

 

Oké, nu de wedstrijd... Zaterdag was de dag van de prejudging en zondag de dag van de finales. Bij aankomst in de kleedkamers werd ons al duidelijk dat het niveau BEHOORLIJK hoog lag. Ik had natuurlijk wel genoeg foto's van EK's en WK's van voorafgaande jaren bekeken, maar in het echt zien de dames er veel droger en harder uit dan op de foto's! Het was echt heel gaaf om te zien; er zaten zulke mooie fysieken tussen, vooral uit die Oostbloklanden! Veel mooie dames, die symetrisch, droog en hard, maar ook nog eens enorm vrouwelijk waren. Sommigen van hen waren net modellen wat betreft hun gezicht, uitstraling en presentatie. Ik had dan ook op het podium echt zoiets van: "Wat gaaf dat ik hier tussen sta!"

Die dag werd meteen bekend of je bij de top-vijftien zou zitten. De rest zou meteen de na de eerste ronde afvallen. Simone had wat dit betreft het geluk dat haar klasse precies vijftien dames telde. Meer pech had ze echter daarna. Allereerst hoorde zij op het laatste moment dat zij geen attribuut tijdens haar routine mocht gebruiken, terwijl haar zwaard daar een vast onderdeel van uitmaakte. Later volgde nog meer pech. Aan het einde van de dag begon haar voet behoorlijk op te zwellen, door een muggenbeet die zij tijdens de reis had opgelopen. Het was zo erg dat zij de volgende dag niet meer op het podium zou kunnen verschijnen. Simone werd uiteindelijk veertiende. Je ziet haar hier als tweede van rechts:

 

De bodyfitness klasse is opgedeeld in vier lengteklasses. Debbie en Gisa zaten beide in de tweede klasse tot 1.63m, ik zat in de volgende klasse tot 1.68m en Marjan in de laatste klasse, boven de 1.68m. Aangezien Gisa, Debbie en ik als 'new-faces' in behoorlijk grote line-ups stonden (Gisa en Debbie met 21, ik met 23 dames) wisten we dat het doorkomen van die eerste ronde al een hele prestatie zou zijn. Eerst was het dus de beurt aan Debbie en Gisa. Beide kwamen helaas niet door de eerste selectie heen. Hier zie je Gisa en Debbie:

 

Daarna was het mijn beurt. Ik had van de afgelopen drie wedstrijden veel van mijn fouten geleerd, waardoor ik het voor mijn gevoel nu erg goed deed op het podium. Natuurlijk is er altijd wat te verbeteren, maar ik was tevreden over de vooruitgang die ik weer had geboekt na het NK met betrekking tot zowel mijn shape als mijn presentatie. Ook had ik wonder boven wonder dit keer mijn zenuwen goed onder controle (iets waar ik de laatste wedstrijden toch wel een beetje moeite mee had). Ik had dus toen ik van het podium afkwam een goed gevoel, ook omdat ik een aantal juryleden goed naar me had zien kijken en daarna hun notities had zien maken. Maar helaas, ook ik viel buiten de top-vijftien. Jammer! Ik kreeg van verschillende personen te horen dat het niet terecht was, maar goed, ik heb een topervaring gehad. Ik ben nu enorm gemotiveerd om te werken aan mijn fysiek, zodat ik steeds meer zal gaan voldoen aan de internationale maatstaven!

Op de foto hieronder zie je het grootste deel van de line-up van mijn klasse. De line-up was nog groter dan je hier ziet, want ik sta nog verder links en sta er dus net niet op!

 

Daarna was het de beurt aan Marjan, in de klasse boven de 1.68m. Zij stond in een line-up van negentien dames en heeft het met een vijftiende plaats heel netjes gedaan. Elke persoon die je op dit niveau achter je laat is al een prestatie op zich! Marjan mocht dus door naar de badpakkenronde. Het is ons vieren van de bodyfitness nu ook nog eens extra duidelijk geworden dat je er met een badpak van onder de 1000 euro niet komt! Niet normaal zeg, wat een schitterende badpakken hadden de meeste van die dames! Eén en al bling bling!!!

 

Als laatste was het de beurt aan onze topper, Saskia, die Nederland vertegenwoordigde in de bodybuildingklasse. Saskia kwam de eerste ronde door en stond in de finale die de volgende dag zou plaatsvinden.

Aangezien de meeste van ons al afgevallen waren, was het al tijd voor een klein feestje zaterdagavond. We mochten nu natuurlijk EINDELIJK, na al die weken van afzien, weer normaal gaan eten! En dat hebben we natuurlijk gedaan. O, wat smaakten die stukken pizza heerlijk!!! Ook de drank vloeide rijkelijk! Dat had heel erg leuke taferelen tot gevolg, meer zeg ik niet... ! What happens in Cacak, stays in Cacak!

Voordat Saskia de volgende dag aan de buurt was, zijn we even naar buiten gegaan om nog wat fotootjes te maken. Alain, de vriend van Debbie, heeft me aan een aantal zeer fraaie plaatjes geholpen, waarvan je er hier alvast ééntje ziet:

 

In de loop van de middag moest Saskia weer het podium op. We hebben haar met z'n allen luidkeels aangemoedigd. Zij heeft een mooie vijfde plaats behaald, maar had waarschijnlijk zelfs nog hoger uit kunnen komen als de jury haar wat meer aandacht had gegeven tijdens de prejudging. Hoe dan ook, om hier vijfde te worden moet je van hele goede huize komen! Sas, je bent een topper en ik heb enorm veel respect voor je!

 

Die avond was het eindfeest. Een buffet en daarna muziek met alle atleten in het grote hotel. Ik heb het die avond niet zo laat gemaakt, omdat ik kapot was van de afgelopen dagen en van het slaaptekort van de afgelopen nachten. Marjan, Leo en ik zijn eerder terug naar ons hotel gegaan dan de rest, maar dat heb ik geweten toen de groep midden in de nacht voor de grap aan de deur kwam schreeuwen dat de bus al vertrok. Tja, want ook maandagochtend moesten we weer vroeg op vanwege onze vlucht terug naar huis.

De terugreis verliep gelukkig vlekkeloos. Maandagavond was het avontuur voorbij en was voor mij het begin van een nieuwe periode. De twintig! weken wedstrijddieet zijn voorbij en ik kan nu met tevredenheid terugkijken. Het begin van mijn wedstrijdvoorbereiding is gedeeltelijk door m'n eigen fout niet geheel verlopen zoals zou moeten, maar ik ben trots op de inhaalslag die ik in het tweede deel van mijn voorbereiding (na de kwalificatie in Middelburg) heb gemaakt. Ik heb weer een hoop geleerd en mijn motivatie is, vooral na het EK weekend, alleen maar groter geworden! Nu is het weer tijd voor het 'normale' leven. Wat betreft mijn studie heb ik nu het één en ander in te halen, dus er is werk aan de winkel!